Αποστολή στο Βερολίνο: το TechStart συναντάει Γερμανικές startup στο θρυλικό co-working space BetaHaus


by

Πήρα κι εγώ το magic bus και έκανα μια βόλτα στο Βερολίνο (το Άμστερνταμ το έχω τιμήσει παλιότερα αρκετές φορές οπότε το άφησα εκτός) για να γνωρίσω από κοντά το προχωρημένο όπως λέγεται startup οικοσύστημα της Γερμανικής πρωτεύουσας.

Αφού έκανα μια βόλτα στους χιονισμένους δρόμους Bernauerstrasse και Ackerstrasse και αφουγκράστηκα τον πόνο και την οδύνη που προκάλεσε το Τοίχος που χώριζε οικογένειες και φίλους σε Ανατολή και Δύση, κατηφόρισα προς την Πύλη του Βραδεμβούργου και απόλαυσα το ζεστό μου καπουτσίνο στο γωνιακό Starbucks με την προνομιακή θέση. Γύρω μου νέοι που έμοιαζαν λίγο πιο ανέμελοι απ’ τους δικούς μας, κι ας μας αρέσει να λέμε τους Βόρειους λαούς “κρυώκολους”.

betahaus1

Αφού συζήτησα λίγο με την co-Founder του Betahaus και μου αφηγήθηκε την συναρπαστική ιστορία δημιουργίας αυτού του μοναδικού co-working space, που πλέον ανοίγει και σε άλλες πόλεις, διαπίστωσα ότι αν δεν κάνεις την ιδέα σου πράξη και δεν την ακολουθήσεις ως το τέρμα, δεν αξίζει τίποτα. Με άλλα λόγια, τα παιδιά του Betahaus δεν είχαν καθόλου λεφτά στην διάθεση τους, δεν έψαξαν για χρηματοδότηση και δεν είχαν ιδέα από real estate. Απλά βρήκαν αυτό το παλιό κτίριο και είπαν ας το δοκιμάσουμε. Το άνοιξαν και έβαλαν όλο τους το μεράκι. Η κοινότητα το αγκάλιασε και το γλυκό πέτυχε. Βέβαια δεν ήταν όλα τα openings σε άλλες πόλεις το ίδιο πετυχημένα αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Όπως άλλωστε και στις tech startups, και είμαι σίγουρος ότι οι serial enterpreneures θα συμφωνήσουν μαζί μου, πρόκειται για μια διαδικασία trial and error.

Προσπαθείς, αποτυγχάνεις, πας παρακάτω, ξαναπροσπαθείς, πετυχαίνεις, μπίνγκο!

liferando

Συναντήθηκα με 6 startups σε πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, ίσως ακόμα πιο χαλαρή και απ’ αυτή που έχουμε συνηθίσει τους δικούς μας “νέους” επιχειρηματίες. Ο co-founder για παράδειγμα του Liferando (το Γερμανικό e-food.gr) ήταν ένα αμούστακο παιδί με κουκούλα hoodie τύπου Mark Zuckenberk και καπελάκι. Αν τον έβλεπες στον δρόμο μάλλον τον έκανες για skater. Δεν σου γέμιζε το μάτι. Μετά άνοιγε το στόμα του και τα νούμερα που ξεστόμιζε σίγουρα θα σου γέμιζαν το αυτί. Έχοντας 2.500 deliverάδικα σε όλη τη Γερμανία και ένα business model που χρεώνει €25/μήνα ανά εστιατόριο τότε ξεκινάμε με €62.500 έσοδο κάθε μήνα. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και ένα 10% επί του συνόλου της παραγγελίας + €0,6 fee ανά παραγγελία, τότε καταλαβαίνετε τον λόγο που ο “skater” είναι χαλαρός και cool.

ΟΚ one step back. Αυτά είναι τα έσοδα. Τι του κοστίζει όμως όλο το operation; Δεν του έκανα ανάκριση SS για να τα ξεράσει όλα, αλλά μου εκμυστηρεύτηκε πως ΘΑ κάνουν break even κάποια στιγμή τον Απρίλιο του 2013, τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση τους το 2009. Φανταστείτε λοιπόν τι επένδυση έκαναν και πόσο επιθετικό marketing έριξαν για να φτάσουν σ’ αυτό το σημείο. Αυτά για να μη νομίζουμε ότι οι startups είναι χρυσορυχεία που με το που ανοίγουν ξεκινάμε να τυπώνουμε ευρώ.

Άφησα τον skater και προχώρησα λίγο παρακάτω. Είπα να μιλήσω με 2 τυπάκια που ήταν ντυμένα πιο “καθώς πρέπει” με πουκαμισάκια και χοριστρούλα. Ήταν οι founders του SumUp, ο Γερμανικός κλώνος του Square.

To value proposition του SumUp είναι κάτι που μπορεί να ενδιέφερε του Έλληνες. Μιας και τα εστιατόρια στη χώρα μας είναι κυρίως συνοικιακά και δεν έχουν πολυτέλειες τύπου “πληρωμή με κάρτα” για τον Α ή Β λόγο (απόδειξη γκουχου-γκούχου), θα ήταν μια καλή λύση αν μπορούσαν οι εστιάτορες να μετατρέψουν εύκολα και γρήγορα το smartphone τους ή την ταμπλέτα τους σε ένα mini POS. Τα 2 τυπάκια ήταν πρόθυμα να μου δείξουν πως μπορείς να φτιάξεις το μενού σου σε ελάχιστο χρόνο, ορίζοντας τιμές για τα προϊόντα σου και βάζοντας φωτογραφίες για να είναι πιο εύκολη η αναζήτηση. Η χρέωση της πιστωτικής έγινε χωρίς πρόβλημα (έκανα παραγγελία για έναν διπλό καπουτσίνο που ποτέ δεν ήρθε, η τιμή του βέβαια ήταν 2,5 ευρώ…όποιος κατάλαβε κατάλαβε) και όπως με διαβεβαίωσαν οι founders, με απόλυτη ασφάλεια. Λογικό. Όταν μιλάς για πιστωτικές κάρτες και transactions χρημάτων, δεν μπορείς να παίζεις, ούτε να αυτοσχεδιάζεις. Έφεραν λοιπόν τον CTO της Ingenico, του leading provider για λύσεις πληρωμών με κάρτα, με περισσότερα από 20 εκατομ. τερματικά σε 125 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Αναρωτήθηκα πόσο θα τους κόστιζε αυτό και μόνο το resource. Πόσα χιλιάρικα μισθό πρέπει να του έταξαν για να παρατήσει μια top θέση σε έναν παγκόσμιο κολοσό για να πάει να δουλέψει για 2 nerds με μια ιδέα που δεν ήταν καν δικιά τους. Ανασκουμπώθηκα γρήγορα και έλεγξα τα μισθολογικά μου ένστικτα, καθώς στον κόσμο των startups δεν παίζει ρόλο ο μισθός (ο Steve Jobs έπαιρνε $1 τον χρόνο μισθό ως CEO της Apple) αλλά το equity που σου προσφέρουν. Και φυσικά το potential της startup. Έκανε λοιπόν τα κουμάντα του, έβγαλε κομπιουτεράκι, έκανε τους υπολογισμούς τους και το αποφάσισε. Τα παράτησε όλα. Γιατι όχι; Η Γερμανία είναι η δυνατότερη χώρα στην Ευρώπη, αλλά ακόμα πάσχει από φοβικά σύνδρομα απέναντι στις κάρτες. Ο κόσμος εκεί γουστάρει τα χάρτινα ευρώ (όπως και εδώ άλλωστε) αλλά αυτό σίγουρα θα αλλάξει. Είναι το παγκόσμιο trend απ’ το οποίο καμία χώρα δεν θα ξεφύγει. Το ρευστό είναι πολύ απλά πολύ ακριβό, πολύ επικύνδινο και πολύ…πως να το πω ρε παιδάκι μου…μαύρο…

Φανταστείτε λοιπόν τι earnings θα έχει η SumUp όταν παρακρατάει το 2.75% επί της αξίας κάθε συναλλαγής με κάρτα. Πιο φτηνή από τα τραπεζικά POS και χωρίς συνδρομή, ούτε αρχικό κόστος αγοράς. Ούτε καν συντήρηση! Αν χαλάσει το μηχανάκι που κοτσάρεις στο iPhone/iPad σου, το πετάς και σου στέλνουν άλλο. Σκεφτείτε τώρα ξανά τον CTO της Ingenico. Έκανε καλά; Όταν η Square έχει valuation που σύμφωνα με πηγές ξεπερνάει ήδη το $1 billion, τι potential έχει ένας κλώνος σε μια χώρα όπως η Γερμανία (και κατ’ επέκταση όλη η Εύρώπη);

betahaus2

Δεν θα σας κουράσω άλλο με νούμερα, ούτε με λέξεις. Ήθελα απλώς να μοιραστώ κάποιες εμπειρίες από το Βερολίνο, από ένα θαυμαστό hub με startups που έχουν real potential, από ένα χώρο που κατάφερε να με κερδίσει, από το ιστορικό Betahaus.

Έτσι για να βλέπουμε και λίγο τι κάνουν οι γύρω μας…!

Leave a Reply