Το καλύτερο δώρο γενεθλίων


by

Μουσείο Μπενάκη, 4 Ιανουαρίου 2013.

Παρ’ όλο που πέρασαν τόσες μέρες, δεν ξεχνάω την ακριβή ημερομηνία του event. Όχι γιατί είμαι αριθμομνήμων, ούτε γιατί είμαι ελέφαντας (ξέρετε αυτά παχύδερμα ζώα που έχουν απίστευτη μνήμη – και είχα την τύχη να καβαλήσω σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Ταϊλάνδη). Ο λόγος απλός. Είναι η μέρα των γενεθλίων μου. Εκείνη τη μέρα έκλεισα τα 30.

Είχα πολύ διαφορετικά σχέδια για τα 30α μου γενέθλια. Είχα σχεδιάσει στο νεανικό μυαλό μου ένα 30ωρο party. Μια ώρα για κάθε χρόνο σ’ αυτή τη γή. Κι όμως τα πράγματα ήρθαν αλλιώς…

Ανήμερα των 30ων μου λοιπόν, βρέθηκα σε ένα Μουσείο. Ασυνήθιστο μέρος να γιορτάσει κανείς γενέθλια. Και μάλιστα πηγαίνοντας σε μια εκδήλωση “επιχειρηματικότητας”. Βέβαια ήταν πολύ διαφορετική απ’ όλες τις άλλες. Είχε κόσμο! Πολύ κόσμο!!! “Σου κράτησα θέση αλλά μην αργήσεις γιατί περιμένουν πολλοί όρθιοι” ήταν η οδηγία του φίλου μου που έφτασε εκεί πριν από μένα. Βλέπετε αυτός είναι ήδη επιχειρηματίας (με 2 πετυχημένα start-ups ήδη στο ενεργητικό του) και άρα ορίζει το πρόγραμμα του όπως θέλει. Εγώ δυστυχώς δεν έχω την ίδια ευελιξία. Η δουλειά στο γραφείο δεν μου επιτρέπει να σηκώνομαι και να φεύγω όποτε γουστάρω (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Ένιωσα τυχερός που έχω έναν τέτοιο φίλο που μου κράτησε θέση. Ήταν το καλύτερο δώρο γενεθλίων που έλαβα εκείνη τη μέρα.

Copyright: Andreas V. Bourakis

Copyright: Andreas V. Bourakis

Ξεπερνώντας γρήγορα την μικρή μου ζήλια που εγώ δεν μπόρεσα να έρθω απ’ την αρχή, βολεύτηκα στο κατάμεστο αμφιθέατρο το Μπενάκη και έστησα αυτί. Άκουσα την Alexia Tsotsis, Ελληνοαμερικανίδα co-editor του μεγάλου και σεβαστού TechCrunch να συντονίζει την συζήτηση. Μεταξύ άλλων στο πάνελ είναι και ο co-founder του TaxiBeat, του star app που κάνει θραύση και όλοι μιλάνε γι’ αυτό με τα καλύτερα λόγια. Έχει solid business model και καλό adoption από τους επαγγελματίες ταξιτζήδες που δέχονται αδιαμαρτύρητα να δώσουν ένα καλό commission για μια κούρσα. Το TaxiBeat έχει επίσης το holy grail των Start-ups στην Ελλάδα (και στο εξωτερικό): είναι έτοιμο να κατακτήσει τις αγορές του εξωτερικού. Έχει δηλαδή scalability και βλέπει έξω απ’ τα Ελληνικά σύνορα. Είναι το συστατικό που ζητάνε όλοι μα όλοι οι VC’s (θα πούμε και γι’ αυτούς σε λίγο).

Η Alexia κλείνει τον πρώτο γύρο του πάνελ με ευχαριστίες στον χορηγό του event, την Amazon και δίνει κουπόνια με 1.000 πόντους στα Amazon Web Services (AWB για τους geeks). Ο φίλος μου, ο geek, μου χαμογελάει και μου λέει “τυχεράκηδες, με 1.000 πόντους θα μπορούσα να έχω  δωρεάν hosting για το site μου για έναν ολόκληρο χρόνο”. Χαμογελάω πίσω και, παρ’ όλο που δεν συμμερίζομαι την λέξη τυχεράκηδες μιας και δεν πιστεύω στην τύχη, γνέφω καταφατικά, καθώς το site του τυχαίνει να είναι και site μου, και ο server φιλοξενεί και το TechStart.gr και άλλα site.

Στο διάλειμμα χαιρετάω και έναν άλλο φίλο μου, δουλεύει 3 μέρες την εβδομάδα (απόηχος της διαολεμένης κρίσης που μαστίζει την χώρα μας) οπότε είχε και αυτός χρόνο να έρθει νωρίτερα. Ακόμα και αυτόν ζήλεψα, λίγο, δεν θα το κρύψω. Ψάχνεται. Μου έχει πει και στο παρελθόν ότι θέλει να κάνει “κάτι δικό του”. Βλέπω τριγύρω μου και είναι άλλοι 500 που ψάχνονται. Που θέλουν κι αυτοί να κάνουν “κάτι δικό τους”. Μπορεί να μην το ξέρουν ακόμα, αλλά την ψάχνουν. Όπως είπαν και οι ομιλητές, τα Start-ups έχουν γίνει sexy. Είναι “της μόδας” όπως είπε και η Alexia με σπαστά Ελληνικά. Μπορεί να μου την σπάει λίγο, αλλά 1.000 φορές καλύτερο να έχουμε πολλούς νέους φιλόδοξους επιχειρηματίες παρά να έχουμε πολλούς νέους που μοναδικό τους όνειρο είναι μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο. Καλύτερα να έχω περισσότερο ανταγωνισμό, παρά να μη μπορώ να βρω προγραμματιστές όταν τους χρειάζομαι και να πρήζω για μια ακόμα φορά τον μοναδικό καλό προγραμματιστή που ξέρω, τον φίλο που μου κράτησε τη θέση, μπας και βρει λίγο χρόνο για να ασχοληθεί με τη νέα μου τρελή ιδέα που θα αλλάξει τη ζωή μας.

Καλύτερα να υπάρχει ένα οικοσύστημα σκέφτηκα.

Και ως δια θαύματος, το επόμενο πάνελ είναι αφιερωμένο ακριβώς σε  αυτό: το οικοσύστημα των Start-ups που γεννιέται αυτή τη στιγμή στην Αθήνα. Καλεσμένοι είναι εκπρόσωποι-ιδιοκτήτες των co-working spaces στην Αθήνα. Ήξερα ότι έχουμε μόνο 1, το coLab, βάση μιας start-up ενός άλλου φίλου μου ο οποίος μένει στο Λονδίνο αλλά μετράει ήδη περίπου 10 άτομα στην Start-up του εδώ στην Ελλάδα. Not bad. Δίνει δουλειά σε 10 νέους προγραμματιστές. Μπορεί να μην την ξέρετε και να μην είναι πολύ sexy καθώς δεν είναι app τύπου TaxiBeat αλλά σίγουρα κάνει δουλειά. Αλλά αυτό είναι άλλο άρθρο. Αν τα βγάλω όλα στη φόρα απ’ το πρώτο post θα κλείσουμε το blog πριν καν το ξεκινήσουμε!

Με έκπληξη ακούω ότι υπάρχουν συνολικά 6 co-working spaces. Έχει γίνει όντως της μόδας! Ακούγονται γνώμες ότι οι Έλληνες δεν έχουν μάθει να δουλεύουν σε ομάδες. Συμφωνώ. Και πρέπει να το αλλάξουμε. Αλλιώς βουλιάζουμε. Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι πλέον υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για να βρεις φτηνό χώρο για να στεγάσεις την Start-up σου και επίσης υπάρχουν πολλές παράλληλες εκδηλώσεις σ’ αυτούς τους χώρους, όπως το hackathlon (προγραμματιστικός μαραθώνιος εμπνευσμένος πιθανότατα από τα Facebook Hackathlons απ’ όπου βγαίνουν μερικά από τα επόμενα product releases/updates του κυρίαρχου social media).

Εν συνεχεία η σκηνή αδειάζει και την πολυκοσμία των πάνελ διαδέχεται η ήρεμη παρουσία του Μάρκου Βερεμή, Co-Founder και CEO της Upstream, ενός από τα πιο πετυχημένα Start-up της χώρας μας με τεράστιο κύκλο εργασιών, γραφεία σε Ν. Υόρκη και Λονδίνο και πελάτες μεγάλες πολυεθνικές. Ανεβαίνει στη σκηνή με τζινάκι και T-shirt, όπως ακριβώς φαντάζεσαι τον CEO της διπλανής πόρτας στο Sillicon Valley. Ο τρόπος που μιλάει το επιβεβαιώνει. Δεν είναι κανένας ψωνισμένος νεόπλουτος σαν κι αυτούς που έχτισαν με δανεικά και επιχορηγήσεις, ούτε σαν κάτι κρατικοδίαιτους φαφλατάδες με ύφος 20 καρδιναλίων. Σεμνός και απλός, μας λέει ότι η Upstream αλλιώς ξεκίνησε, με άλλο business model, και αλλού κατέληξε εφόσον είδαν ότι αλλού ήταν το μέλι. Μας λέει επίσης ότι δεν έλαβε ούτε 1 ευρώ χρηματοδότηση γιατί πολύ απλά κανείς δεν ήθελε να βάλει λεφτά στην επιχείρηση του (!) φανταστείτε πόσο άσχημα θα ένιωσε αυτός που πήρε εκείνη την απόφαση να απορρίψει την ιδέα του Μάρκου. Ως νέο, για όσους δεν το γνώριζαν ήδη, ο κ. Βερεμής λέει στο κοινό ότι ήδη ξεκινάει μια spin-off (ας μου επιτραπεί η έκφραση) start-up ονόματι Persado

Το event κλείνει με το πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου πάνελ, αυτό των VCs. Εκεί έπαθα πραγματικά πλάκα. Δεν ήξερα ότι έχουμε τόσο ενεργό venture capital system στην Ελλάδα. Είχα την εντύπωση ότι αυτά ήταν μόνο μακρινά όνειρα που ακούγαμε από κάτι κυνηγούς χρυσού στην μακρινή Καλιφόρνια. Κι όμως. Όχι ένα, ούτε δύο, αλλά 4 Funds τα οποία συνολικά έχουν 50 εκατομ ευρώ διαθέσιμα για τις νέες start-ups! Wow. Αυτό κι αν είναι νέο. Δηλαδή, όχι μόνο έχουμε το οικοσύστημα, όχι μόνο έχουμε τα πρώτα success stories, αλλά και την τόσο αναγκαία χρηματοδότηση στις μέρες μας που η αγορά έχει στεγνώσει και οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια ούτε για πλάκα! Αυτό από μόνο του δείχνει ότι τα “μεγάλα κεφάλια” πλέον έχουν βάλει την τεχνολογία μέσα στα πλάνα τους, ότι οι σοβαροί επενδυτές σκέφτονται σοβαρά μια επένδυση σε μια ομάδα πιτσιρικάδων που κατεβάζει ένα business plan με προοπτικές παγκόσμιας τεχνολογικής υπεροχής (always shoot for the stars)!

Όλα αυτά με συγκλόνισαν. Με σημάδεψαν. Με έκαναν να σκεφτώ.

Πως θα οργανωθεί όλο αυτό το κύμα νέων επιχειρηματιών που έχουν ή σκοπεύουν να σκαρώσουν μια Start-up;

Αρκούν τα events και τα coWorking spaces;

Ή μήπως χρειαζόμαστε ένα blog το οποίο να καταγράφει την απίστευτη όπως φαίνεται κινητικότητα που υπάρχει στις Ελληνικές  Start-up, να παρουσιάζει τις νέες εταιρείες που ξεπηδούν καθημερινά, να παρακολουθεί την εξέλιξη όσων έχουν ήδη κάνει launch, να παίρνει συνεντεύξεις από τους πρωταγωνιστές (ημίτρελους, θέλει μια δόση τρέλας όπως είπε και ο Μάρκος) founders και να παρέχει μια πλατφόρμα ενημέρωσης και δικτύωσης όλων των εμπλεκόμενων φορέων (stakeholders όπως λέμε και εμείς οι project managers).

Blog εγένετο. Με ίδιο birthday με το δικό μου. 4/1/2013.

Καλοτάξιδο. Με καπετάνιο την Ραλλού.

Leave a Reply